Φανατικὴ καπνίστρια τριανταπέντε χρόνια
τώρα παλεύεις μὲ τὸν καρκίνο
κάθε αὐγὴ καταριέσαι τὴ χημειοθεραπεία
κατηγορεῖς τὴ μόλυνση τῆς ἀτμόσφαιρας ποὺ σοῦ χάλασε τὰ πνευμόνια
βρίζεις πατώκορφα τοὺς γιατροὺς μὲ τὰ ψυχρά, γαλάζια μάτια.

Γιὰ τὸ τσιγάρο κουβέντα
μόλις φύγουν οἱ νοσοκόμες τρέχεις στὴ βεράντα
μιλιέσαι μόνο μὲ τοὺς συγγενεῖς ποὺ σοῦ φέρνουν πακέτα
ὅσοι σοῦ ‘λεγαν νὰ τό κόψεις, ἀπὸ χρόνια ἀποκληρωμένοι.

Κάνεις καὶ ὑποχωρήσεις δὲ λέμε
τώρα πιὰ μόνο λάιτ
(τὰ σκληρὰ τράκα δὲ μετρᾶνε)
κρατώντας τὸν καπνὸ διπλάσιο χρόνο.

Μὲ τόσες θυσίες τί νὰ κάνεις κι ἐσύ
καπνίζεις κι ἐλπίζεις
στὴν ὁσονούπω μεταμόσχευση πνεύμονα
νὰ κάνεις μιὰ καινούργια ἀρχὴ
προσκολλημένη στὶς παλιὲς συνήθειες…