Στὸν ἱστότοπο τῆς Ὁμοσπονδίας Λειτουργῶν (ὄχι ἁπλῶς καθηγητῶν) Μέσης Ἐκπαίδευσης (ΟΛΜΕ) ἔχει ἀναρτηθεῖ μιὰ «ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ 28Η ΟΚΤΩΒΡΗ 1940», ἡ ὁποῖα ἀπευθύνεται πρῶτ’ ἀπ’ ὅλα στοὺς μαθητές:

Μαθητές και μαθήτριες,
Συνάδελφοι εκπαιδευτικοί,
Αγαπητοί γονείς,

Γράφει ἡ διακήρυξη:

Ο ιταλο-γερμανικός ιμπεριαλισμός, το μαύρο μπλοκ του φασισμού, επιτέθηκαν στη χώρα μας.

(Μὰ καὶ ἡ δικτατορία τοῦ Μεταξᾶ φασιστικὴ δὲν ἦταν; Πῶς καὶ δὲν τῆς εἶχε πεῖ κι ἐκείνης «ΟΧΙ» ὁ «ἀνυπότακτος» λαός μας, ὁ ὁποῖος «όταν […] ορθώνεται, λυγίζουν τα σίδερα»;)

Σύμφωνα μὲ τὴ διακήρυξη, ὁ λαὸς ἀπάντησε στοὺς Ἰταλούς:

«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε το βιός μας που με τόσο κόπο δημιουργήσαμε».
«ΟΧΙ, δεν θα παραχωρήσουμε ούτε μια σπιθαμή από τα δικαιώματα μας, την ανεξαρτησία μας, την πατρίδα των γονιών μας»

(Ἀναρωτιέται κανεὶς ποιό ἦταν τὸ «βιὸς» τῆς τότε πάμφτωχης χώρας καὶ ποιά τὰ «δικαιώματα» ἐν μέσῳ μεταξικῆς δικτατορίας. Προκαλεῖται ἡ ἐντύπωση ὅτι ὅλα τὰ δεινὰ ἔρχονται ἀπ’ ἔξω στὸν κατὰ τὰ ἄλλα ἐπίγειο παράδεισο τῆς Ἑλλάδας μας).

Συνεχίζει ἡ διακήρυξη:

Ο ανυπότακτος λαός μας οργάνωσε την αντίσταση του. […] Και νίκησε! Τον έδιωξε τον κατακτητή, γράφοντας τις πιο φωτεινές σελίδες στην ιστορία του, την Εθνική Αντίσταση.

(Μὰ δὲν ξέρουν ὅτι οἱ Γερμανοὶ ἀποχώρησαν συντεταγμένοι διότι κινδύνευαν ν’ ἀποκοποῦν ἀπ’ τὴν προέλαση τοῦ Κόκκινου Στρατοῦ;)

Οἱ διαλείψεις συνεχίζονται:

Το νέο για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου έκανε το γύρο του κόσμου.

(Μὲ Ἄγγλους σαμποτέρ ἔγινε ἡ ἀνατίναξη, ὅπως καὶ τῆς γέφυρας τοῦ Ἀσωποῦ, ὄχι μὲ δημοσίους ὑπαλλήλους).

Τὸ παρελθὸν ἐξωραΐζεται κατὰ τὸ δοκοῦν:

Η αγωνιστική στάση ζωής, η ανιδιοτέλεια και η αυτοθυσία εκείνων που επέλεξαν το δρόμο της προσφοράς και του κοινωνικού χρέους έδωσαν πολύτιμους καρπούς. Καταξίωσαν διαχρονικά πανανθρώπινες αξίες και ιδανικά, έθεσαν ισχυρές βάσεις για την οικοδόμηση της ειρήνης, τη θεμελίωση της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης και την προαγωγή του πολιτισμού.

(Εἶχα μείνει μὲ τὴν ἐντύπωση ὅτι ἤδη μέσα στὴν Κατοχὴ εἶχε ξεσπάσει ἐμφύλιος πόλεμος ποὺ ἐπισημοποιήθηκε τὸ 1946 καὶ κράτησε μέχρι τὸ 1949, ὁδηγώντας σὲ μιὰ δημοκρατία μὲ βασανιστήρια, ἐκτελέσεις, φυλακές, ἐξορίες, νοθεῖες, πραξικοπήματα, δικτατορίες, φτώχεια καὶ μετανάστευση).

Μετὰ τὸ παρελθὸν, σειρὰ ἔχει τὸ παρόν νὰ ἐξωραϊστεῖ:

Με πρόσχημα την κρίση υπονομεύονται και διαλύονται βασικές κοινωνικές υπηρεσίες και δημόσια αγαθά, όπως η υγεία, η εκπαίδευση, η κοινωνική ασφάλιση.

(Αὐτὰ τὰ δημόσια ἀγαθὰ πάντα διαλυμένα τὰ θυμᾶμαι…)

Οἱ ἀχόρταγοι ξένοι ἔχουν βάλει στὸ μάτι ἀκόμα καὶ τὶς δημόσιες ὑπηρεσίες μας!

Για την αντιμετώπιση, τάχα, της κρίσης […] παραδίδονται στο κερδοσκοπικό κεφάλαιο δημόσιες υπηρεσίες

(Θὰ πέσει πολύ ὴ ποιότητά τους ὅταν παραδοθοῦν στὰ νύχια τῆς κερδοσκοπίας. Μὲ τρόμο ἀναλογίζεται κανεὶς τί θὰ συμβεῖ στὸ ἐπίπεδο ὑπηρεσιῶν τῶν ΕΛ.ΤΑ. ἔτσι καὶ δὲν προσέξουμε καὶ ἰδιωτικοποιηθοῦν).

Ἡ διακήρυξη τελειώνει μὲ ἀπόσπασμα ἀπ’ τὸ πρῶτο διάγγελμα τοῦ ΕΑΜ τῆς 10ης Ὀκτωβρίου 1941!

“Ο αγώνας δεν θα είναι εύκολος, μα το έπαθλό του αξίζει κάθε θυσία. Και το έπαθλο αυτό θα είναι μια Νέα Ελλάδα, ελεύθερη και ανεξάρτητη, κτήμα του λαού της”

Ἐντύπωση προκαλοῦν οἱ ἀνύπαρκτοι ἢ φαγωμένοι τόνοι ἐγκλιτικῶν σὲ κείμενο μόλις δύο σελίδων, γραμμένο ὄχι ἀπὸ κανέναν τυχάρπαστο, ἀλλὰ ἀπὸ λειτουργοὺς τῆς ἐκπαίδευσης:

το βιός μας
τα δικαιώματα μας
την αντίσταση του
την αξιοπρέπεια μας
τη δυνατότητα μας

Πρὸς τὸ τέλος τῆς διακήρυξης τὸ πρόβλημα εὐτυχῶς διορθώνεται:

τις οικογένειές τους
το έπαθλό του

Δὲν ἔχει παρὰ νὰ εὐχηθεῖ κανεὶς στοὺς λειτουργοὺς τῆς ΟΛΜΕ νὰ λυτρωθοῦν γρήγορα ἀπ’ τὴν τυραννία τῆς δανειοληψίας ὥστε ν’ ἀπολαύσουν ἀξιοπρεπῶς τὴν αὐτάρκη ἀνεξαρτησία τους.