Ἠ ρίζα τοῦ κακοῦ βρίσκεται σ’ ἕνα ἰδιάζον χαρακτηριστικὸ τῆς ἀνθρώπινης βλακείας.

Διαθέτουμε ἀκριβῶς ἕνα λογικὸ ἐργαλεῖο γιὰ τὴν κατανόηση τοῦ μὴ ἄμεσα καὶ διαισθητικὰ κατανοητοῦ: τὴν ἀνάλυση τοῦ λόγῳ τῆς συνθετότητάς του ἀκατανόητου πράγματος στὰ ἐπιμέρους στοιχεῖα του, τὴν κατανόηση τοῦ κάθε στοιχείου χωριστὰ ἀπ’ τὰ ὑπόλοιπα, ἐνδεχομένως μὲ ἀνάλυση αὐτὴ τὴ φορά τοῦ ἴδιου τοῦ στοιχείου, ἀκολουθούμενη ἀπ’ τὴ σύνθεση τῶν ἐπιμέρους νοημάτων. Π.χ., προκειμένου νὰ καταλάβουμε πῶς λειτουργεῖ ἕνα αὐτοκίνητο, τὸ ἀποσυναρμολογοῦμε (κυριολεκτικὰ ἢ νοητά), κατανοοῦμε τὴ λειτουργία τοῦ κάθε κομματιοῦ καὶ, τέλος, ἐπανασυναρμολογοῦμε στὸ νοῦ μας τὸ αὐτοκίνητο, ὥστε νὰ καταλάβουμε τὴν σχέση τῶν μερῶν μεταξύ τους καὶ τὴν άλληλεπίδρασή τους, δηλαδή πῶς λειτουργεῖ τὸ ὅλον.

Τὸ πρόβλημα μὲ τὴ βλακεία εἶναι ὅτι δὲν εἶναι ἀναλύσιμη. Ὁ σοφὸς λαὸς παρομοιάζει τὸν βλᾶκα μὲ κάποιο ἀντικείμενο συμπαγὲς καὶ ὁμοιογενές – κόπανο, κούτσουρο, ντουβάρι, σκράπ, στόκο ἢ στουρναρόπετρα – ποὺ δὲν ἔχει νόημα νὰ τὸ κόψεις σὲ μικρότερα κομμάτια προκειμένου νὰ τὰ κατανοήσεις εὐκολότερα, καθὼς τὰ μέρη δὲν διαφέρουν ἀπ’ τὸ ὅλο. Ἡ βλακεία, χωρὶς νὰ εἶναι ἄμεσα καὶ διαισθητικὰ κατανοητή (ἀντιθέτως παραμένει βαθὺ μυστήριο – τουλάχιστον στοὺς μὴ βλᾶκες) δὲν εἶναι καὶ ἀναλύσιμη, ὁδηγώντας μας στὸ ἀδιέξοδο καὶ τὴν ἀπελπισία!

Neo-Nazis

Γερμανοὶ νεοναζὶ διαδηλώνουν.

(Βασισμένο σὲ μνῆμες σημειώματος τοῦ Βασίλη Ραφαηλίδη).