Χάρη στὶς ἐνέργειες τοῦ δημάρχου τῆς Ζακύνθου ξέρουμε πιὰ (τουλάχιστον γιὰ τὸ μικρὸ αὐτὸ νησὶ τῆς χώρας μας) τὸ ποσοστὸ διαφθορᾶς τοῦ πληθυσμοῦ. Ἀντιγράφω ἀπ’ τὸ τελευταῖο editorial τοῦ Φώτη Γεωργελὲ στὸ περιοδικὸ Athens Voice:

Ένα νησί, η Ζάκυνθος, έγινε δυόμισι φορές μεγαλύτερo. […] Ο δήμαρχος του νησιού […] χαρτογράφησε με αεροφωτογραφίες το νησί και διαπίστωσε ότι 15.000 κτίρια δεν ήταν συνδεδεμένα με ρολόι της ΔΕΗ, έπαιρναν παράνομο ρεύμα, ότι τα πραγματικά τετραγωνικά ξενοδοχείων, επιχειρήσεων, κατοικιών, ήταν τριπλάσια απ’ όσα δηλώνονται.

[…] στη νέα, μεγαλύτερη Ζάκυνθο, τα δημοτικά τέλη έπεσαν στο μισό. Πώς έγινε το δεύτερο θαύμα; Απλώς τώρα δεν πληρώνουν οι μισοί και για τους υπόλοιπους.

Ἔχουμε καὶ λέμε:

  1. 40% τῆς ἔκτασης τῆς ἀκίνητης ἰδιοκτησίας εἶχε δηλωθεῖ, 60% δὲν εἶχε («η Ζάκυνθος έγινε δυόμισι φορές μεγαλύτερη»
  2. 33% τῆς ἔκτασης τῶν κτηρίων εἶχε δηλωθεῖ, 67% δὲν εἶχε («τα πραγματικά τετραγωνικά ήταν τριπλάσια απ’ όσα δηλώνονται»
  3. ὅσοι κατέβαλαν δημοτικὰ τέλη, γιὰ κάθε εὐρὼ ποὺ ἔδιναν γιὰ τοὺς ἴδιους ἔδιναν κι ἕνα γιὰ τοὺς ἄλλους, αὐτοὺς ποὺ δὲν πλήρωναν («τα δημοτικά τέλη έπεσαν στο μισό»
  4. 15 χιλιάδες κτήρια ἔκλεβαν ρεῦμα («15.000 κτίρια δεν ήταν συνδεδεμένα με ρολόι της ΔΕΗ, έπαιρναν παράνομο ρεύμα».

Προφανῶς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι σωστὲς καὶ οἱ δύο πρῶτες προτάσεις. Συντηρητικὰ διαλέγουμε τὴν πρώτη, δεχόμαστε δηλαδὴ ὅτι τὸ ποσοστὸ τῆς συνολικῆς ἔκτασης τῆς ἀκίνητης ἰδιοκτησίας ποὺ εἶχε δηλωθεῖ ἦταν ὄχι μόνο 33%, ἀλλὰ 40%.

Ἡ πάλαι ποτὲ «Isola d’oro» και «Fior di Levante» ὑποτίθεται ὅτι ἔχει 40650 κατοίκους, ἂν καὶ πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς πᾶνε στὸ νησὶ μόνο στὴν ἀπογραφή, στὴ Λαμπρὴ καὶ γιὰ μπάνιο. Ὅταν εἶδαν τὸ φῶς οἱ 700 τυφλοί, εἶχε γραφτεῖ ὅτι ἦταν 2% τοῦ πληθυσμοῦ, συνεπῶς ὁ μόνιμος πληθυσμὸς τοῦ νησιοῦ θὰ εἶναι 35 χιλιάδες.

Ἂν σὲ κάθε κτήριο ἀντιστοιχίσουμε πολὺ συντηρητικὰ μόλις ἕνα ἄτομο, τότε 43% τοῦ πληθυσμοῦ δὲν πλήρωνε ΔΕΗ.

Μὲ βάση τοὺς παραπάνω ὑπολογισμοὺς θὰ ἔλεγα ὅτι τὸ ποσοστὸ διαφθορᾶς στὴ Ζάκυνθο εἶναι τουλάχιστον 40%. Ἐκτὸς βέβαια κι ἂν τὰ περισσότερα ἀπ’ τὰ δεκαπέντε χιλιάδες κτήρια ποὺ ἔκλεβαν ρεῦμα, καθὼς καὶ τὸ μεγαλύτερο μέρος ἀπ’ τὸ 60% τῶν ἀδήλωτων ἐπιφανειῶν ἀνήκουν σὲ μιὰ μικρὴ μειονότητα κακῶν ἀστῶν, ἐπιχειρηματιῶν, βιομηχάνων, ξένων (κυρίως Γερμανῶν) καὶ ντόπιων ξενόδουλων (κυρίως γερμανοτσολιάδων), ποὺ χαλάει τὸ σύνολο. Σ’ αὐτὴ τὴ μειονότητα θ’ ἀνήκουν δίχως ἄλλο κι οἱ ἑπτακόσιοι τυφλοί, καθὼς κι ὅσοι πέταξαν γιαούρτια κι ἀβγὰ στὸν δήμαρχό τους…

Ντροπή! Ἕλκω τὴν καταγωγὴ μου ἐν μέρει ἀπ’ τὴ Ζάκυνθο. Ἀγαπῶ τὸν Κάλβο καὶ τὸ ποίημα «Ὁ Φιλόπατρις». Μεθῶ ὅταν τραγουδοῦν τὶς ζακυνθινὲς καντάδες αὐτοσχεδιάζοντας δεύτερη καὶ τρίτη φωνή. Θαυμάζω τὸν ἐπίσκοπο Χρυσόστομο καὶ τὸν δήμαρχο Καρρέρ, ποὺ ἔσωσαν τὸ σύνολο τῆς ἑβραϊκῆς κοινότητας στὸν 2ο ΠΠ. Γι’ αὐτὸ καὶ ντρέπομαι διπλὰ γιὰ τὸν ξεπεσμό. Ὅπως ἔγραφε κι ὁ Καρυωτάκης πρὸς στὸν Κάλβο, ἑκατὸ χρόνια μετὰ τὸ 1821:

Ἀλλὰ τί λέγω; Θρήνησε,
θρήνησε τὴν πατρίδα,
νεκρὰν ὅπου σκυλεύουν
ἀλλοφρονοῦντα τέκνα της,
ὦ Ἀνδρέα Κάλβε.

Μικράν, μικράν, κατάπτυστον
ψυχὴν ἔχουν αἱ μᾶζαι,
ἰδιοτελῆ καρδίαν,
καὶ παρειὰν ἀναίσθητον
εἰς τοὺς κολάφους.

Grotto

«Ὡραῖα καὶ μόνη ἡ Ζάκυνθος μὲ κυριεύει».