Μιὰ παρατήρηση στὸ γνωστὸ «κρυμμένο» ποίημα τοῦ Καβάρη
«27 Iουνίου 1906, 2 μ.μ.»: ἡ μάνα καὶ ὁ γιός της ποὺ τὸν πᾶνε στὴν κρεμάλα παρουσιάζονται ὡς ἡ Παναγία καὶ ὁ Χριστὸς στὸν σταυρό. Ὅμως οἱ Ρωμαῖοι δήμιοι, κατακτητὲς σὲ ξένη γῆ, αὐτὴ τὴ φορὰ εἶναι Χριστιανοί, ἂν καὶ κατὰ τὰ φαινόμενα δὲν ἀντιλαμβάνονται τὸν παραλληλισμό. Αὐτοκαλούμενοι ἱεραπόστολοι τῆς θρησκείας τους ἐν μέσῳ ἀλλοθρήσκων (ἀφήνω τοὺς Κόπτες κατὰ μέρος), ἐκτελοῦν συμβολικὰ τὸν ἱδρυτή της καὶ θεό τους ἐκτελώντας (πραγματικά, ὄχι συμβολικά) ἕναν ἀλλόθρησκο. Ἔτσι ἀποξενώνονται ἀπ’ την ἠθική τους, χάνουν κάθε ἠθικὸ ἔρεισμα κι ὴ ἱεραποστολή τους καταντᾶ φάρσα.

Περισσότερα γιὰ τὰ γεγονότα τοῦ Ντενσουάι (1906-06-27) στὸ Βιβλιοδρόμιο τῶν «Νέων» (ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιοί έγραψαν για τους φελάχους; καὶ Ποίημα – προάγγελος της „Μάνας του Χριστού“ σ’ ἐπιμέλεια Γιώργου Ζεβελάκη) καὶ στὸν «Ριζοσπάστη» (τὸ ποίημα «Ντενσουάι 27 Ιουνίου 1906» τοῦ Βάρναλη).